Από τα e-mail κάποιων αναγνωστών καταλαβαίνω ότι η υπόθεση “Bike Fit” των τελευταίων τευχών είχε αρκετή απήχηση. Σε κάθε περίπτωση όμως, ελπίζουμε ότι η σειρά όλων αυτών των ρυθμίσεων –που ολοκληρώνεται σε αυτό το τεύχος– δεν σας κούρασε. Καλό θα ήταν όσοι κάνετε ποδήλατο (έστω και μια φορά στο τόσο, ακόμη και σε στατικά ποδήλατα γυμναστηρίων) να μην αμελείτε τις οδηγίες αυτές. Πρέπει να θυμάστε πάντα ότι το ποδήλατο είναι ένα ιδιαίτερα τεχνικό προϊόν κι αν ξεκινάτε σχεδόν απ’ το μηδέν και δεν θέλετε να το αναθεματίσετε στην πρώτη σας βόλτα, θα πρέπει να το φέρετε στα μέτρα σας.

Μήκος τιμονιού

Η μπάρα του τιμονιού στα περισσότερα ποδήλατα είναι μεγαλύτερη από το επιθυμητό. Αυτό συμβαίνει γιατί το εργοστάσιο φροντίζει ώστε να καλύψει ακόμη και αναβάτες με πολύ μεγάλο άνοιγμα πλάτης. Οι υπόλοιποι πάρτε σιδεροπρίονο και πάμε για κόψιμο! Πριν τη «σφαγή» όμως, πρέπει να προηγηθεί το μέτρημα. Παίρνουμε λοιπόν ένα μέτρο ή ένα νήμα και μετράμε το άνοιγμα της πλάτης μας από τον έναν ώμο στον άλλο. Προσθέτουμε επτά εκατοστά (ή πέντε για όσους το θέλουν πιο «γρήγορο-ζωντανό») και το μήκος που προκύπτει το μετράμε πάνω στην μπάρα του τιμονιού. Το ισοκατανέμουμε, σημαδεύουμε με ένα μολύβι κι ό,τι περισσεύει το κόβουμε δεξιά κι αριστερά. Το «κόβουμε» βέβαια είναι μια κουβέντα, καθώς όπως είπαμε, χρειάζεται σιδεροπρίονο αλλά και αφαίρεση σε χειρολαβές και ακροτίμονα (αν έχει το ποδήλατό σας). Είναι σαφές ότι όλα τα παραπάνω ισχύουν για ποδήλατα που έχουν μπάρες τιμονιού όπως τα MTB (Mountain Bikes), τα Υβρίδια (Hybrids ή Trekking) και τα Fitness. Στα ποδήλατα Δρόμου (Road ή Road Race) το τιμόνι είναι το λεγόμενο «γυριστό» ή «καμπούρα» και δεν μπορούμε να επέμβουμε με πριόνια κ.λπ. Μετράμε όμως με τον ίδιο τρόπο κι αν διαπιστώσουμε ότι χρειαζόμαστε στενότερο, απευθυνόμαστε σε κάποιο καλά οργανωμένο κατάστημα ποδηλατικών ειδών για να διαλέξουμε το μήκος που μας ταιριάζει.

Μήκος λαιμού (του τιμονιού)

Προσοχή, για να διαπιστώσουμε αν ο λαιμός του τιμονιού στο ποδήλατό μας είναι στα μέτρα μας, πρέπει πρώτα να έχουμε ρυθμίσει σωστά την οριζόντια θέση της σέλας (βλ. τεύχος 108, Bike Fit #2). Ανεβαίνουμε στο ποδήλατο και ζητάμε από κάποιον να μας στηρίξει. Βάζουμε τα πόδια στα πετάλια και πιάνουμε το τιμόνι. Φροντίζουμε ο κορμός μας να είναι σε στάση ίδια με εκείνη που έχουμε όταν κάνουμε ποδήλατο (βλ. τεύχος 109, Bike Fit #3). Από τη θέση αυτή πρέπει η μπάρα του τιμονιού να μας «κρύβει» τον άξονα του μπροστινού τροχού. Αν ο άξονας φαίνεται μέσα-πίσω απ’ το τιμόνι, τότε πρέπει ν’ αλλάξουμε το λαιμό με κάποιον κοντύτερο. Αντίθετα, αν βλέπουμε το κέντρο του τροχού με τον άξονά του μπροστά απ’ το τιμόνι, τότε πρέπει να τοποθετήσουμε τον κατάλληλα μακρύτερο λαιμό. Την περίπτωση πάντως του πριονίσματος –όπως παραπάνω– ξεχάστε την. Ο «λαιμός» μας δεν… κόβεται, παρά μόνο αλλάζεται με άλλον!

Θέση για τα γόνατα

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε πίσω από ποδηλάτες, προσπαθήστε να παρατηρήσετε τα γόνατά τους (σε σχέση με την ευθεία του σκελετού του ποδηλάτου) καθώς πατάνε τα πετάλια. Τρεις είναι οι εκδοχές. Τα γόνατα να κινούνται προς τα μέσα, σε κάθετη ευθεία και προς τα έξω. Σε κάποιους μάλιστα κινείται με διαφορετική κλίση ακόμη και το δεξί από το αριστερό! Επιστημονικά, ο σωστός τρόπος για τα γόνατα είναι να κινούνται κάθετα. Έτσι, η δύναμη καταλήγει καλύτερα στα πετάλια και αποφεύγονται κακώσεις στις αρθρώσεις.

Υπενθυμίζουμε ότι αρχή όλων είναι η σωστή επιλογή ύψους ποδηλάτου. Πρέπει να είναι ανάλογο του ύψους μας! Κάντε όλες τις διορθώσεις με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Αφού τελειώσετε, δοκιμάστε το ποδήλατο και δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας για να το συνηθίσετε. Αν μετά από αρκετές βόλτες διαπιστώσετε ότι κάτι σας ενοχλεί, ζητήστε τη βοήθεια κάποιου έμπειρου καταστήματος και –πού ξέρετε;– μπορεί να φτάσετε και τον Λανς!